İstanbul’a iş için gelmiştim. Toplantı uzadı, akşam ezanı çoktan geçmişti. Otel Taksim’deydi, odanın penceresinden caddenin sesi geliyordu. Yalnızlık çabuk bastı. Telefonda escort ilanlarına baktım. Nermin’in fotoğrafı durdu. Makyajı abartısızdı, bakışında “ben buradayım ama seninle değilim” gibi bir şey vardı.
Yazdım. “Neredesin?” diye sordu. Otelin adını verdim. “Yarım saat,” dedi.
Kapı çalınca içeri girdi. Ceketinin yakası yağmurdan ıslaktı. “Taksim’de her zaman yağmur var gibi,” dedi, gülerek. Çantasını koltuğa bıraktı, sigara yaktı. “Sen kaçıncı kez buradasın?” diye sordu. “Üçüncü,” dedim. “Hep aynı odayı mı tutuyorsun?” “Bilmiyorum.”
Konuştuk. İstanbul’un yorgunluğundan, insanların yüzüne bakmadan yürüyüşünden, paranın her şeyi çözdüğünü sanmasından. Escort işini anlatırken ne mazlum oldu ne de kraliçe. “Bedenimi kiraya veriyorum, gerisi hikâye,” dedi. Sonra bana baktı. “Sen hikâye mi arıyorsun, yoksa sadece bu geceyi mi?”
Cevap vermedim. O zaten anlamıştı.
Yatağa geçerken ışığı kapatmadı. “Karanlıkta kaybolmak istemiyorum,” dedi. Öpüşmesi aceleci değildi. Elleri omzuma geldiğinde teni sıcaktı, gerçekti. Bluzunu çıkardığında köprücük kemiklerinin altındaki damarları gördüm. “Yavaş ol,” dedi. Sesinde emir yoktu, rica gibiydi.
Saatler geçti. Ara ara durduk. Pencereden tramvayın sesi geldi, martılar bağırdı. Sigara yaktık, az konuştuk. Sonra tekrar birbirimize döndük. Bu sefer daha sessiz, daha açık.
Sabaha karşı uyandığımda Nermin giyinmişti. Aynanın karşısında saçını toplarken “Bir daha İstanbul’a gelirsen aynı oteli tutma,” dedi. “Başka yerde de buluruz.” Kapı kapandı. Odada sadece ıslak ceketinin bıraktığı koku ve cadde sesi kaldı.
O günden sonra Taksim’e her gelişimde aynı caddeye bakıyorum. Bazen yazıyorum, bazen yazmıyorum. Ama escort Nermin’i aradığım o geceyi unutmuyorum. Yağmur, tramvay ve o “yavaş ol” cümlesi hâlâ duruyor bir yerde.