Siteyi kapattığımda her şeyin kısa süreceğini sanmıştım. Birkaç hafta dinlenirim, kafamı toparlarım, sonra tekrar açarım diye düşünmüştüm. Aradan aylar geçti. Telefonumdaki mesajlar birikti, bazı numaralar değişti, bazıları tamamen sessizleşti. İstanbul’da bu işi yapan biri için sessizlik hem rahat hem de garip oluyor. İnsan alışıyor her gün birilerinin yazmasına. Yazmayınca da boşluk hissediyor.
Şimdi geri döndüm. İlanımı yeniden açtım, fotoğrafları güncelledim, telefonu tekrar cevaplamaya başladım. Escort olarak çalışmak benim için sadece para değil, aynı zamanda bir ritim. O ritim bozulunca her şey dağılabiliyor. Tekrar oturtmak da zaman alıyor. İlk günlerde mesajlara nasıl cevap vereceğimi bile unutmuş gibi oldum. Kısa mı yazsam, uzun mu, hemen mi dönüş yapsam yoksa biraz beklesem mi… Eskiden bunlar otomatikti. Şimdi yeniden öğreniyorum.
Her Şey Aynı Değilmiş
İnsanlar da değişmiş. Eskiden daha aceleci mesajlar gelirdi. Şimdi bazıları daha temkinli yazıyor. “Hâlâ buradasın mı?” diye soranlar oldu. “Uzun süre yoktun” diyenler de. Haklılar. Açıklama yapmadım, yapmam da. İşimin ayrıntısını herkese anlatmıyorum. Sadece müsait olduğumu, tekrar çalıştığımı söyledim. Yeterli gelenler devam etti, yetmeyenler etmedi.
Avrupa Yakası’nda bir gün, Anadolu’da başka bir gün… Planlarımı eskisi gibi sıkı tutmuyorum artık. Trafik değişmemiş, köprü kuyrukları da aynı. Ama ben biraz daha seçici oldum. Her teklife yetişmeye çalışmak yoruyordu zaten. Ara verdikten sonra bunu daha net gördüm. Kendi tempoma uymayan saati kabul etmiyorum. Kaba yazanı da uzatmıyorum.
Fotoğraflarımı da yeniledim. Eski kareler duruyordu hâlâ. Baktım, ben bile yabancılaşmışım bazılarına. Yeni çektim birkaç tane. Abartısız, filtresiz. İnsanlar ilanda gördükleri kişiyle konuştuklarını bilmek istiyor. Bunu unutmamışım. Sadece uzun süre ara verince bazı şeyler silikleşiyor, sonra tekrar netleşiyor.
İlk Mesajlar Bana Bir Şeyler Anlattı
Geri döndüğüm ilk hafta yazanların üslubu farklıydı. Bazıları “Hoş geldin” gibi yazdı. Garip geldi başta. İş mi, tanıdık mı belli değildi. Sonra alıştım. Diğerleri doğrudan işe geçti. Saat sordu, süre sordu, bölge sordu. Eskisi gibi. Ben de eskisi gibi kısa cevap verdim. Uzun sohbetlere girmiyorum. Gerekeni konuşuruz, gerisi görüşmede belli olur.
Gizlilik konusunda da aynıyım. İsim, tam adres, özel hayat… Bunları paylaşmıyorum. Ara vermiş olmak bunu değiştirmiyor. Hatta daha dikkatli oldum. Uzun süre kapalı kalınca bazı insanlar merak ediyor. Merakı gidermek zorunda değilim. Sadece müsait olduğumu söylüyorum. Yetiyor.
İstanbul’da mesafe hâlâ işin en zor kısmı. Bir yerden bir yere geçmek saatleri yiyor. Eskiden bazen zorluyordum, yetişmeye çalışıyordum. Şimdi zorlamıyorum. Aynı yakada kalıyorum mümkünse. Geç kalınca herkes gergin oluyor. Gergin olmak istemiyorum, karşı tarafı da gergin etmek istemiyorum.
Tekrar Alışmak Zaman Alıyor
İlk görüşmelerimde biraz pasif kaldığımı fark ettim. Sözü karşı tarafa bırakıyordum. Sonra toparladım. Bu işte ne istediğimi net söylemek hâlâ bana düşüyor. Sınırlarımı baştan koymak da. Ara vermek bunları silmiyor, sadece paslandırıyor. Birkaç gün içinde eskisi gibi konuşmaya başladım.
Bazı eski müşteriler yazdı. “Neredeydin?” diye sormadılar çoğu. Sadece müsait misin diye sordular. Bu daha iyi oldu. Açıklama beklemiyorlardı. Ben de vermedim. İş devam etti. Yeni yazanlar da oldu. Onlarla da aynı şekilde ilerledim. Güven, saygı, netlik. Bunlar değişmedi.
Şimdi siteyi yeniden kurdum, ilanımı açtım, telefonu açıyorum. Her şey eskisi gibi olmayacak belki. Ben de eskisi gibi değilim tam olarak. Biraz daha yavaş, biraz daha seçici. Ama buradayım. Yazan olursa cevap veriyorum. Uygunsa görüşürüz. Uygun değilse konuşmayı uzatmıyorum.
Uzun süre sonra geri dönmek garip bir his. Hem rahatlama hem de yeniden alışma. İstanbul’un temposu yerinde duruyor. Ben de kendi tempomu yeniden kuruyorum. Escort olarak çalışmaya devam edeceğim. Ara verdikten sonra bunu daha bilinçli yapıyorum. O kadar.